Joanne Greenberg - Znaki serca



Joanne Greenberg, Znaki serca [In This Sign], tłum. Tomasz Wyżyński, Czarna Owca, 2026, 320 stron.

Z Joanne Greenberg poznałam się literacko nieco ponad dwa lata temu, gdy sięgnęłam po „Nigdy nie obiecywałam ci ogrodu pełnego róż”. Pamiętam, jak pomyślałam i zresztą tę myśl zapisałam, że dla takich książek warto czytać. A jednak mimo że to spotkanie było tak poruszające, to trochę obawiałam się sięgnąć po „Znaki serca”. 

Czytaj dalej

Krótkie podsumowanie października



Mam wrażenie, że październik minął mi jakoś szczególnie szybko. Chciałam w tym roku bardziej docenić ten jesienny czas i nie skupiać się na tym, że dni są coraz krótsze (to zawsze mnie o tej porze roku demotywuje), ale przyznaję, że muszę jeszcze popracować nad swoją wewnętrzną jesienniarą. 

W październiku przeczytałam / przesłuchałam 7 książek:

Czytaj dalej

Agatha Christie - Morderstwo w Mezopotamii



Agatha Christie, Morderstwo w Mezopotamii [Murder in Mesopotamia], tłum. Jan Zakrzewski, Wydawnictwo Literackie, 2015, 274 strony.

Snułam się wzdłuż regału, bo mimo że mam na nim sporo nieprzeczytanych książek to żadna zdawała się nie być tą, na którą akurat miałam ochotę. W takich momentach doskonale sprawdzają mi się powieści Agathy Christie, chociaż przyznaję, że tym razem miałam chwilę zwątpienia, bo zobaczyłam, że następna historia (czytam je sobie w kolejności wydawania), czyli „Morderstwo w Mezopotamii” to Herkules Poirot na wyjeździe i do tego z wątkiem archeologicznym. Niby nic niepokojącego, ale ja miałam ochotę na jakąś zagadkę w klimacie zamkniętego pokoju i w innej tematyce, bo akurat jestem w trakcie słuchania czegoś z podobnym motywem. Tak czy inaczej obawy były oczywiście niepotrzebne, bo wystarczyło kilka stron i totalnie się wciągnęłam.

Czytaj dalej

Toon Tellegen - Tęsknoty jeża



Toon Tellegen, Tęsknoty jeża. O samotności i bliskości [Het verlangen van de egel], tłum. Anna Opara, Czarna Owca, 2026, 160 stron.

Doceniam książki, które w swej prostocie poruszają czułe struny w sercu i sprawiają, że przynajmniej na chwilę zatrzymuję się w codziennym biegu. Wydawało mi się, że „Tęsknoty jeża” będą taką właśnie lekturą i przez pewien czas utwierdzałam się nawet w tym przekonaniu. Ostatecznie jednak powtarzalność głównego motywu zaczęła mi zwyczajnie doskwierać i - nie będę ukrywać - trochę nużyć.

Czytaj dalej

Polub K-czyta na Facebooku

K-czyta

Obserwatorzy