Toon Tellegen, Tęsknoty jeża. O samotności i bliskości [Het verlangen van de egel], tłum. Anna Opara, Czarna Owca, 2026, 160 stron.

Doceniam książki, które w swej prostocie poruszają czułe struny w sercu i sprawiają, że przynajmniej na chwilę zatrzymuję się w codziennym biegu. Wydawało mi się, że „Tęsknoty jeża” będą taką właśnie lekturą i przez pewien czas utwierdzałam się nawet w tym przekonaniu. Ostatecznie jednak powtarzalność głównego motywu zaczęła mi zwyczajnie doskwierać i - nie będę ukrywać - trochę nużyć.

Czytaj dalej

Dianne Freeman, Poradnik prawdziwej damy. Dobre maniery a morderstwo [A Lady's Guide to Etiquette and Murder], tłum. Magdalena Witkowska, Skarpa Warszawska, 2023, 366 stron

Hrabina Frances Wynn cieszy się, że wreszcie może zamienić wdowią czerń na inne kolory, a mieszkanie w wymagającej remontów posiadłości na dom w Londynie i wolność od rodziny męża. Reggie zmarł nagle rok wcześniej i to w okolicznościach, które mogłyby doprowadzić do skandalu. Teraz jednak Frances chce się skupić na budowaniu swojego życia na nowo, wprowadzeniu do towarzystwa siostry i prawdę mówiąc pojawienie się u niej inspektora Delaneya, który nagle wraca do śmierci jej małżonka budzi w niej niepokój.

Czytaj dalej

„Przerwana lekcja muzyki” Susanna Kaysen to jedna z tych książek, które dłuższy czas czekały na swoją kolej. Dziś już nie pamiętam jak do mnie trafiła, ale tytuł kojarzyłam głównie ze względu na film, którego - tak swoją drogą - nie miałam okazji obejrzeć. Pomyślałam, że to się nawet dobrze składa, bo uniknę na tej linii porównań. 

Czytaj dalej

Mariana Enriquez, Słoneczne miejsce dla mrocznych ludzi [Un lugar soleado para gente sombría], tłum. Katarzyna Okrasko, Echa, 2026, 224 strony.

Mam wrażenie, że w przypadku Mariany Enriquez utknęłam w poszukiwaniu takich emocji, jakie wywołał we mnie lata temu jej zbiór opowiadań „To, co utraciłyśmy w ogniu”. Ich fabuła tak naprawdę wraz z upływem czasu rozmyła mi się w pamięci, ale zostało mi to gryzące uczucie fascynacji niepowtarzalnym i mrocznym klimatem. Nie udało mi się zachwycić powieścią autorki „Zjazdy są najgorsze” (notabene jej debiutem), ale liczyłam, na to, że może powrót do krótszej formy okaże się dobrym pomysłem. I rzeczywiście książka „Słoneczne miejsce dla mrocznych ludzi” okazała się trochę bliższa temu, co u argentyńskiej autorki tak doceniłam przy pierwszym spotkaniu, ale jednocześnie nie przyniosła mi mimo wszystko tej samej literackiej satysfakcji z lektury.

Czytaj dalej